Vorige week moest ik voor mijn opleiding Kunstzinnig Dynamisch Coachen een gedicht meerdere keren lezen om te kijken welke zin mij raakt, om daar vervolgens een schilderij over te maken. In bijna elke zin kon ik iets van mezelf herkennen ............... het werd dus lastig. Het hele gedicht 'de scholier' raakte me. Ik zal het er morgen bij typen.

In essentie kwam het neer op 'het kunnen toestaan anderen zichzelf te laten zijn en hem/haar niet jouw levenslessen op te willen leggen'. Direct werd ik geraakt door het thema wat al een aantal weken in mij leeft, namelijk het leren los laten van mijn oudste zoon. Hij is net 12 en is naar de middelbare school gegaan. Een hele stap voor hem, maar blijkbaar ook voor mij. Het is aan mij op hem te vertrouwen. Te vertrouwen dat hij het aan kan. Dat hij het goed doet, dat hij het kan. Los laten, los laten en nog eens los laten. Hem zijn neus laten stoten en daarvan leren. Hem niet willen beschermen voor alles waar hij juist van kan leren, waardoor hij zelf weer kan groeien. Want wie geen fouten durft te maken, kan ook niet leren van zijn fouten. Enfin het werd een groot en kleurrijk schilderij over 'het onder moeders vleugels vandaan gaan en zelf leren vliegen, de wereld ontdekken en zijn vleugels uit slaan'. Het is nog niet af, maar als het zo is, is het te vinden in de galerie.

Reageer op dit bericht